|
|
|
Tijdens haar jeugd viel mijn kleine zusje vaak op de grond en schreeuwde net zo lang, totdat zij kreeg wat zij wilde. Het was een vervelende scene en het gebeurde vaak in het openbaar, zodat mensen het zielig zouden vinden voor haar en dus mijn moeder slecht beoordeelde. Zij kreeg bijna altijd wat zij wilde.
Hoe moeilijk het ook is om toe te geven, moeten we eigenlijk opbiechten dat we soms hetzelfde doen in ons huwelijk. Het enige verschil is dat we onszelf niet op de grond laten vallen of een scene schoppen in het openbaar! Het is wreed, maar laten we het onder ogen zien: vrouwen en zeuren zijn als eeuwen een koppel. Wanneer wij iets willen en onze echtgenoot niet, dan vinden wij wel een manier om het te krijgen, al moeten we er een week lang om zeuren. U en ik weten dat hij aan het eind van de dag, wanneer hij zo moe is om daar nog aan te denken, gewoon "ja" zal zeggen, zodat er weer vrede in huis kan zijn. "Ik heb het gedaan, u heeft het gedaan, wij hebben het allemaal gedaan". Ik schaam me om dit over ons (vrouwen) te zeggen, maar is het niet vreemd dat wij het ene moment zo lief kunnen zijn en het andere moment heel irritant? Als iemand ons iets weigert wat wij willen, dan kunnen wij makkelijk omslaan van een liefdevolle en zorgzame vrouw, tot een manipulatieve irritante vrouw. En het ergste is nog, dat we alles en iedereen beginnen te generaliseren...."ik mag dit nooit doen" of "je doet nooit iets voor mij" of deze bekende die onder de gordel is: " die en die zou dat zijn vrouw nooit weigeren". Ik heb het gedaan, u heeft het gedaan, wij hebben het allemaal gedaan. Een man zal een hekel beginnen te krijgen aan zijn vrouw. Hij zal steeds minder betrokken raken in het huis en familie beslissingen, omdat hij voelt dat zijn mening toch niet telt. U zult misschien denken dat hij aardig tegen u doet, maar als hij eerlijk is zal hij zeggen dat hij zich genegeerd, niet gerespecteerd, gemanipuleerd en gebruikt voelt. Langzaam maar zeker, zal dit ogenschijnlijk onschuldige gedrag uw huwelijk vernietigen. In geloof,
Cristiane Cardoso
|